Vietnamesen nehmen Phnom Penh - Geschichte

Vietnamesen nehmen Phnom Penh - Geschichte

Im Januar 1979 eroberten vietnamesische Truppen Phnom Penh, um die Regierung von Pol Pot zu stürzen. Als Reaktion darauf marschierten die Chinesen in Nordvietnam ein.

Phnom Penh

Phnom Penh ( /( p ə ) n ɒ m ˈ p ɛ n , ˌ p n ɒ m -/ [6] [7] [8] Khmer: ភ្នំពេញ , Phnum Penh [pʰnumˈpɨɲ] leuchtet. "Penh's Hill") ist die Hauptstadt und bevölkerungsreichste Stadt Kambodschas. Es ist die nationale Hauptstadt seit dem französischen Protektorat Kambodscha und hat sich zum wirtschaftlichen, industriellen und kulturellen Zentrum des Landes entwickelt.

Phnom Penh wurde 1434 als Nachfolger von Angkor Thom als Hauptstadt der Khmer-Nation gegründet, wurde jedoch mehrmals verlassen, bevor es 1865 von König Norodom wiederhergestellt wurde. Die Stadt fungierte früher als Verarbeitungszentrum mit Textil-, Pharma-, Maschinenbau- und Reismühlen. Sein Hauptvermögen war jedoch kulturell. Zu den höheren Bildungseinrichtungen gehörte die Royal University of Phnom Penh (gegründet 1960 als Royal Khmer University) mit Schulen für Ingenieurwissenschaften, bildende Künste, Technologie und Agrarwissenschaften, letztere in Chamkar Daung, einem Vorort. In Phnom Penh befanden sich auch die Royal University of Agronomic Sciences und die Agricultural School of Prek Leap. [9]

Einst als "Perle Asiens" bekannt, galt sie in den 1920er Jahren als eine der schönsten französischen Städte in Indochina [10]. Phnom Penh ist zusammen mit Siem Reap und Sihanoukville ein bedeutendes internationales und nationales Touristenziel für Kambodscha. Die 1372 gegründete Stadt ist bekannt für ihre historische Architektur und Sehenswürdigkeiten. Nach dem Fall von Angkor wurde sie 1434 zur nationalen Hauptstadt und blieb es bis 1497. [11] Während der französischen Kolonialzeit im Jahr 1865 erhielt sie ihren Hauptstadtstatus zurück. Es gibt eine Reihe von erhaltenen Gebäuden aus der Kolonialzeit, die entlang der großen Boulevards verstreut sind .

An den Ufern der Flüsse Tonlé Sap, Mekong und Bassac leben in Phnom Penh mehr als 2 Millionen Menschen, etwa 14% der kambodschanischen Bevölkerung. Der Ballungsraum Phnom Penh umfasst 5 Distrikte der Provinz Kandal. [12]


Phnom Penh

Phnom Penh ( /( p ə ) ˌ n ɒ m   ˈ p ɛ n ,   ˌ p n ɒ m   -/ [6] [7] [8] Khmer: ភ្នំពេញ , Phnum Penh [pʰnumˈpɨɲ] leuchtet. "Penh's Hill") ist die Hauptstadt und die bevölkerungsreichste Stadt Kambodschas. Es ist die nationale Hauptstadt seit dem französischen  Protektorat of Kambodscha und hat sich zum wirtschaftlichen, industriellen und kulturellen Zentrum des Landes entwickelt.

Phnom Penh wurde 1434 als Nachfolger von Angkor Thom als Hauptstadt der Khmer-Nation gegründet, wurde jedoch mehrmals verlassen, bevor es 1865 von König Norodom wiederhergestellt wurde. Die Stadt fungierte früher als Verarbeitungszentrum mit Textilien, Pharmazeutika, Maschinenbau und Reismühlen. Sein Hauptvermögen war jedoch kulturell. Zu den Hochschulen gehörten die Royal University of Phnom Penh (gegründet 1960 als Royal Khmer University) mit Schulen für Ingenieurwissenschaften, bildende Künste, Technologie und Agrarwissenschaften, letztere in Chamkar Daung, einem Vorort. In Phnom Penh befanden sich auch die Royal University of Agronomic Sciences und die Agricultural School of Prek Leap. [9]

Einst als "Perle Asiens" bekannt, galt sie in den 1920er Jahren als eine der schönsten französischen Städte in Indochina [10]. Phnom Penh, zusammen mit Siem Reap und Sihanoukville, sind bedeutende globale und inländische Touristenziele für Kambodscha. Die 1372 gegründete Stadt ist bekannt für ihre historische Architektur und Sehenswürdigkeiten. Es wurde 1434 nach dem Fall von Angkor zur nationalen Hauptstadt und blieb es bis 1497. [11] Während der französischen Kolonialzeit im Jahr 1865 erhielt es seinen Hauptstadtstatus zurück. Es gibt eine Reihe von überlebenden Gebäuden aus der Kolonialzeit, die entlang der große Boulevards.

An den Ufern der Flüsse Tonlé Sap, Mekong und Bassac leben in Phnom Penh mehr als 2 Millionen Menschen, etwa 14% der kambodschanischen Bevölkerung. [4] Die Metropolregion Phnom Penh umfasst 5 Bezirke der Provinz Kandal . [12]


Die Roten Khmer

Der ehemalige Gefängnischef der Roten Khmer von S-21, Kaing Guek Eav (C), besser bekannt als "Duch", steht auf der Anklagebank des Gerichtssaals der Extraodinary Chambers in the Courts of Cambodia in Phnom Penh. Das von den Vereinten Nationen unterstützte Völkermord-Tribunal in Kambodscha beginnt am 17. Februar 2009.

Die Roten Khmer töteten von 1975 bis 1979 fast zwei Millionen Kambodschaner und verbreiteten sich wie ein Virus aus dem Dschungel, bis sie das ganze Land kontrollierten, nur um es im Namen eines kommunistischen Agrarideals systematisch zu demontieren und zu zerstören. Heute, mehr als 30 Jahre nachdem vietnamesische Soldaten die Roten Khmer entmachtet haben, werden die ersten Völkermordprozesse beginnen – eine bittersüße Nachricht von Fortschritten in einer verarmten Nation, die immer noch darum kämpft, ihre angeschlagenen wirtschaftlichen und menschlichen Ressourcen zu rehabilitieren.

Die Roten Khmer wurzelten bereits in den 1960er Jahren im nordöstlichen Dschungel Kambodschas, eine von kommunistischen Idealen getriebene Guerillagruppe, die die Peripherie der von der Regierung kontrollierten Gebiete erstickte. Der Brennpunkt kam, als Kambodschas Führer, Prinz Norodom Sihanouk, 1970 in einem Militärputsch abgesetzt wurde und sich auf die Roten Khmer stützte. Das Imprimatur des Prinzen verlieh der Bewegung Legitimität, obwohl er, obwohl er nominell als Staatsoberhaupt diente, einen Großteil der Herrschaft der Roten Khmer unter Hausarrest verbrachte. Als das Land in einen Bürgerkrieg verfiel, präsentierten sich die Roten Khmer als Friedenspartei und konnten auf dem Land Unterstützung mobilisieren. (Siehe Bilder von spiritueller Heilung auf der ganzen Welt.)

Das pazifistische Gerede täuschte über eine finstere Agenda hinweg, die der Außenwelt jahrelang verborgen bleiben würde. Als es den Roten Khmer 1975 gelang, die kambodschanische Hauptstadt Phnom Penh zu erobern, evakuierten sie die gesamte Bevölkerung der Stadt – mehr als 2,5 Millionen Menschen – in Lager auf dem Land. Ähnliche Evakuierungen fanden jedes Mal statt, wenn die Roten Khmer eine neue Stadt übernahmen.

Gleichzeitig planten die Roten Khmer die notwendigen Schritte für einen radikalen Wandel hin zu einer Agrargesellschaft. Während der beginnenden Tage der Roten Khmer war der Führer der Bewegung, Pol Pot, die Art und Weise, wie die Stämme am Rande des kambodschanischen Dschungels lebten, ohne Buddhismus, Geld oder Bildung, zu bewundern, und jetzt wollte er dieselbe Philosophie im Ganzen aufzwingen Nation. Pol Pot stellte sich ein Kambodscha ohne jegliche soziale Institutionen wie Banken oder Religionen oder jegliche moderne Technologie vor. Er versuchte, die landwirtschaftliche Produktion in einem Jahr zu verdreifachen, da ihm die erforderlichen Arbeitskräfte oder Mittel fehlten. Bei einem Besuch in China im Jahr 1975 prahlten zwei Mitglieder der Roten Khmer, sie würden "die erste Nation sein, die eine vollständig kommunistische Gesellschaft schaffen würde, ohne Zeit mit Zwischenschritten zu verschwenden".

Es war tödliche Arroganz. Nachdem die Städte geleert waren und die Bevölkerung unter der Kontrolle der Roten Khmer stand, bestand Pol Pots Mittel zur Umsetzung darin, jeden auszurotten, der diesem neuen Ideal nicht entsprach. Er erklärte, dass er Kambodscha – jetzt in Demokratische Republik Kampuchea umbenannt – wieder in „Jahr Null“ verwandeln würde, und Intellektuelle, Geschäftsleute, Buddhisten und Ausländer wurden alle bereinigt. "Was faul ist, muss beseitigt werden", lautete damals ein beliebter Slogan der Roten Khmer, und sie wurden beseitigt, oft durch Hinrichtung, manchmal aber auch einfach dadurch, dass Menschen auf den Feldern zu Tode gearbeitet werden.

Es ist unmöglich, die Gesamtzahl der Toten genau zu bestimmen, aber es wird allgemein angenommen, dass die Roten Khmer während ihrer Herrschaft zwischen einer und zwei Millionen Menschen getötet haben. Tausende weitere starben an Unterernährung oder Krankheiten, und die Oberschicht der kambodschanischen Gesellschaft wurde so gut wie ausgelöscht. Das Töten ging unvermindert weiter, bis vietnamesische Truppen, die der Grenzscharmützel mit den Roten Khmer müde waren, 1979 einmarschierten und die Roten Khmer in den Dschungel zurückschickten.

Pol Pot führte die Roten Khmer weiterhin als aufständische Bewegung an, bis er 1997 festgenommen und von seinen eigenen Anhängern zu Hausarrest verurteilt wurde, nachdem er einen seiner engsten Berater getötet hatte. Er starb 1998 in einem winzigen Dschungeldorf, ohne dass er angeklagt wurde.

Jetzt werden fünf Anführer der Roten Khmer vor einem von den Vereinten Nationen unterstützten Tribunal angeklagt. Der erste, Kaing Guek Eav —, besser bekannt unter seinem Namen Duch —, leitete das Gefangenenlager Tuol Sleng in Phnom Penh, wo von 17.000 Kambodschanern, die inhaftiert waren, weniger als 20 überlebten. Auch Pol Pots Stellvertreter Nuon Chea und der ehemalige Außenminister und Staatschef der Roten Khmer werden angeklagt.

Einige stellen jedoch bereits die Integrität des Tribunals in Frage, das nur damit beauftragt war, die "am meisten Verantwortlichen" für den Völkermord vor Gericht zu stellen. Viele Familien der Opfer sagen, dass es nicht ausreicht, die Schuld allein auf diese fünf zu beschränken, und Menschenrechtsexperten sagen, dass umfassendere Gerichtsverfahren einem Land helfen könnten, das dringend Heilung braucht.


ភ្នំពេញ

ភ្នំពេញ ជារាជធានីរបស់ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាហើយជាទីក្រុងដែលធំជាងគេនៅក្នុងប្រទេសដែលមានចំនួនប្រជាជនជិត២លាននាក់នៅក្នុងឆ្នាំ ២០១៧។ ភ្នំពេញជាមជ្ឈមណ្ឌលធ្វើជំនួញ ពាណិជ្ជកម្ម ឧស្សាហកម្ម និងជាបណ្ដុំការងារច្រើនជាងគេក្នុងប្រទេស​កម្ពុជា។ ភ្នំពេញមានបណ្តុំសំណង់អាគារធំៗជាច្រើន រួមបញ្ជូលទាំងទីផ្សារ និងផ្សារទំនើបដែលធំជាងគេក្នុងប្រទេសកម្ពុជា សកលវិទ្យាលយ័ច្រើនជាងគេសំរាប់សិស្សានុសិស្សសិក្សារៀនសូត្រ ព្រលានយន្តហោះអន្តរជាតិ កំពង់ផែផ្លូវទឹក និងកំពង់ផែផ្លូវគោកសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ការដឹកជញ្ជូននិងផ្ទុកទំនិញផ្សេង ៗ និងកន្លែងទេសចរណ៍ដែលទាក់ទាញភ្ញៀវជាតិ-អន្តរជាតិបានច្រើនលំដាប់ទី២បន្ទាប់ពី ក្រុងសៀមរាប។

ភ្នំពេញយកតាមឈ្មោះវត្តភ្នំ​ជាទីទួលតូចល្មមមួយដែលលម្អពីលើដោយវត្តអារាមមួយដែលបានកសាងឡើងនៅឆ្នាំ១៣៧៣ ហើយវាក៏ជាទីកន្លែងសំគាល់ចាប់បដិសន្ធិតាមព្រេងនិទានរបស់ទីក្រុង ដែលសព្វថ្ងៃវត្តភ្នំមានទីតាំងស្ថិតនៅ សង្កាត់ វត្ត ភ្នំ ខណ្ឌដូនពេញ។ នៅទីបរិវេណវត្តភ្នំគេសង្កេតឃើញថា ប្រជាជន និង ភ្ញៀវទេសចរជាតិ ជាច្រើនបានទៅលេងកំសាន្តនៅទីនោះ ជាពិសេសថ្ងៃបុណ្យជាតិ ឬ ថ្ងៃបុណ្យប្រពៃណីជាតិធំៗ បង្កើតបានជាភាពសប្បាយរីករាយ និងកន្លែងទីសក្ការៈបូជាសម្រាប់ព្រះពុទ្ធសាសានា និង ពុទ្ធសាសនិក គ្រប់មជ្ឈដ្ឋានផងដែរ។

រឿងនិទានមួយកាលនៅឆ្នាំ ១៣៧២ ឧបាសិកាចាស់ម្នាក់ ឈ្មោះដូនពេញបានធ្វើដំណើរទៅដល់មាត់ទឹកនៃទន្លេមេគង្គ ហើយបានឃើញដើមគគីរងាប់មួយយ៉ាងធំកំពុងអណ្ដែតចុះទៅតាមខ្សែទឹក។ នៅខាងក្នុងប្រហោងនៃដើមគគរីនោះមានរូបចម្លាក់សំឫទ្ធិបួន និង បដិមាព្រះពុទ្ធធ្វើពីថ្មមួយ។

ដូនពេញបាននាំរូបបដិមាទាំងនោះឡើងលើគោក ហើយបាននាំប្រជាជនដើម្បីពូនដីនៅភាគអាគ្នេយ៍នៃផ្ទះរបស់គាត់។ ក្រោយមកគាត់ក៏បានយកដើមគគីរនោះទៅសាងជាព្រះវិហារនៅលើភ្នំនោះដើម្បីតំកល់ព្រះបដិមាព្រះពុទ្ធរូបទាំងប្រាំអង្គនោះ ហើយក្រោយមកវត្តនោះក៏ដាក់ឈ្មោះតាមគាត់ថា វត្តភ្នំដូនពេញ ដែលបច្ចុប្បន្នកាលនេះគេស្គាល់ថាវត្តភ្នំ នេះឯង ដែលជាកូនភ្នំតូចមួយដែលមានកំពស់ 27 Meter (89 Fuß)។ ក្រោយមកស្ដេចពញាយ៉ាត ដោយទ្រង់ទតឃើញនូវសេចក្ដីជ្រះថ្លារបស់ដូនពេញចំពោះព្រះពុទ្ធសាសនាដូច្នេះហើយ ទើបទ្រង់ក៏បានតាំងឈ្មោះខេត្តនេះសាជាថ្មីថា ភ្នំពេញ ដែលមុនទីត្រង់ភ្នំពេញសព្វថ្ងៃនេះ គេហៅថា ខេត្តកោះឫស្សីកែវ ដែលបច្ចុប្បន្នមានខណ្ឌមួយឈ្មោះថា ខណ្ឌឫស្សីកែវ និង ខណ្ឌមួយទៀតឈ្មោះថា ខណ្ឌដូនពេញ ដែលដូនពេញនេះយកតាមឈ្មោះរបស់ដូនពេញ។

តែបើគិតតាមភូមិសាស្ត្រ និងឈ្មោះគួរតែគេយកឈ្មោះតាមការចាក់ដីបំពេញបង្កើតជាភ្នំព្រោះវាជាភ្នំដី ដូច្នេះប្រហែលជាដំបូងឈ្មោះ ភ្នំ បំពេញ រួច ក្លាយជា ភ្នំពេញ

ក្នុងរាជ្យព្រះបាទ ពញាយ៉ាត រាជធានីនេះត្រូវបានប្រទាននាមថា ក្រុង ចតុមុខក្រុងចតុមុខមង្គលសកលកម្ពុជាធិបតី សិរីធរបវរ ឥន្ទបត្តបុរី រដ្ឋរាជសីមាមហានគរ

ដំបូង ឡើយ ភ្នំពេញ មានឈ្មោះ ថាខែត្រ កោះ ឫស្សីកែវ ដែល មន្ត្រី ត្រួត ខែត្រ នេះ មាន ងារ ថា ចៅពញា រាជា មេត្រី

ក្នុងរាជពង្សាវតារខ្លះបាននិទាន ពីប្រវត្តិសាស្រ្តនៃក្រុងភ្នំពេញ​ ដោយមានសេចក្តី​សំរួលដូចតទៅ​៖

ដើមឡើយមានការកត់ត្រា មួយសតវត្សក្រោយមកនិយាយរៀបរាប់រឿងនិទាននៃការកកើតភ្នំពេញដែលនិទានអំពីស្ត្រីអ្នកស្រុកម្នាក់ជាអ្នកមានទ្រព្យ​ស្តុកស្តម្ភ ឈ្មោះដូនពេញដែលផ្ទះគាត់តាំង​នៅលើត្រើយខាងលិចនៃទន្លេច្រាបឈាម ទន្លេចតុមុខសព្វថ្ងៃគឺទីក្រុង ភ្នំពេញ (កាលណោះគេហៅថា ខែត្រកោះឫស្សីកែវ)។ នៅចុងសតវត្សទី១៤ កាលណោះរាជធានីខ្មែរគឺស្ថិតនៅសៀមរាបនៅឡើយដែលមានចំងាយ 350 km (220 mi) ទៅភាគខាងលិច។ នាសម័យថ្ងៃមួយ​ ក្នុងរដូវវស្សាមានទឹកជំនន់នៅប្រទេសលាវយ៉ាងធំបណ្ដាល​អោយ​បាក់​ច្រាំង រលំដើមគគីរជាច្រើន ហើយអណ្តែតបណ្តោយទឹកតាមទន្លេមេគង្គ​រហូតមកដល់​ទន្លេ​ច្រាបឈាម។ ក្នុងចំណោមនោះ មានដើមគគីរធំមួយ បានអណ្តែត​មកទើនៅត្រង់មាត់​កំពង់របស់ដូនពេញ។ គាត់ក៏បានបបួលញាតិមិត្តជិតខាងជិះទូក ទៅចងដើមគគីរនោះ ហើយ​នាំ​យក​​មកលើគោក។ កាលបើអ្នកទាំងនោះរើសំរាមនៅ​គល់​គគីរ ស្រាប់តែឃើញ​ព្រះពុទ្ធ​រូបបួនព្រះអង្គ និងរូបបដិមាថ្ម មានលក្ខណៈជា​ព្រាហ្មណ៍ នៅក្នុងប្រហោងឈើនោះ។ ពួក​អ្នក​ស្រុក​​បាន​ដង្ហែ​រូបបដិមាទាំងនោះ យកទៅតំកល់ទុកនៅផ្ទះដូនពេញ ហើយគាត់បាន​អោយគេជញ្ជូនដីពូន​ដំបូកភ្នំភាគ​ឦសានផ្ទះ និងអោយគេយកឈើគគីរនោះសង់ព្រះវិហារតូច មួយនៅ លើកំពូលភ្នំនោះ ហើយបានយកព្រះពុទ្ធរូបនោះទៅតំកល់ទុកព្រះវិហារនោះនៅឆ្នាំ ជូត ឆស័ក ព.ស. ១៩១៦ គ.ស ១៣៧២។ តមកទៀតដូនពេញបានអោយគេសង់ខ្ទមមួយខាងឦសាន​ព្រះវិហារ រួចគេយកបដិមាថ្ម ទៅតំកល់ទុកទីនោះ ហើយបានសន្មតថា អ្នកតាព្រះចៅ ។

ពិធីបុណ្យសម្ពោធក៏ត្រូវបានប្រារឰឡើង ដើម្បីសម្ពោធពុទ្ធសេនាសនៈ យ៉ាង​អធិកអធម។ ​ដោយអាស្រ័យហេតុនេះ ភ្នំនេះក៏មានឈ្មោះហៅថា ភ្នំដូនពេញ ហើយដែល​យូរៗ​ទៅក្លាយ​នៅ​ត្រឹមតែភ្នំពេញ ដូចយើងហៅសព្វថ្ងៃនេះ។ គួរគប្បីបញ្ជាក់ថា ចំពោះរូបបដិមាដែលដូនពេញបានរកឃើញក្នុងរន្ធដើមគគីរ​នោះរាជ​ពង្ស​សាវតារ និងអត្តបទចំលងតៗមកទៀតនិយាយមិនស្របគ្នាសោះ ខ្លះថាមាន​ពុទ្ធបដិមាបួន​អង្គ​ធ្វើពីលង្ហិន និងបដិមា ថ្មកាន់ស័ង្ខ និងគទា (ព្រះនារាយណ៍?) ខ្លះថាមាន ​ព្រះពុទ្ធ​រូប ពីរអង្គ​មាន​​ព្រះ​ភ័ក្ត្រឈរ ជាបួនទិស ខ្លះទៀតថាមានព្រះពុទ្ធរូបសំរិទ្ធមួយ​ព្រះអង្គ មាន​ព្រះភ័ក្ត្រ តាំង​សមាធិ និង រូបបដិមា ១ ដៃកាន់ស័ង្ខមានផ្នួងសក់ដូចជាពួក​ព្រាហ្មណ៍ ។ តែបើតាមរូបតំណាង​ដែលមានតំកល់នៅក្នុងព្រះវិហារវត្តភ្នំ (ភ្នំដូនពេញ) សព្វថ្ងៃគឺជាព្រះពុទ្ធរូបប្រក់នាគ ៤អង្គគង់​លើបុស្បុកទល់ព្រះប្រឹស្ន (ខ្នង) នឹងគ្នាទៅវិញ។ ការរកឃើញនេះត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការប្រសិទ្ធិពររបស់ទេព្ដា និង អ្នកខ្លះយល់ថាជាសញ្ញាដែលរាជធានីខ្មែរនឹងត្រូវមកតាំងនៅភ្នំពេញនេះ។ ដើម្បីតំកល់វត្ថុសក្ដិសិទ្ធិដែលបានរកឃើញ ដូនពេញបានលើកកូនភ្នំតូចមួយនៅលើច្រាំងទន្លេខាងលិចនៃទន្លេសាប និង បានអភិសេកជាមួយទីសក្ការៈបូជា បច្ចុប្បន្នត្រូវបានគេស្គាល់ថាវត្តភ្នំនៅចុងខាងជើងភាគកណ្ដាលនៃភ្នំពេញ។ ភ្នំដូនពេញ បានយកឈ្មោះតាមអ្នកកសាងវាឡើង និងបរិវេណជុំវិញនោះត្រូវបានគេស្គាល់ ក្រោយមកនៅត្រឹមតែ ភ្នំពេញ។

ក្រោយមក ក៏ មានឈ្មោះ ថា មាន​ន័យ​ថា ​ទីក្រុង​ដែល​មាន​មុខ​បួន​​។ ឈ្មោះ​នេះ​ដែរ​យកតាម​​ការ​រត់​ប្រសព្វ​គ្នា​នៃ​ទន្លេ ៤​ គឺ​មាន ទន្លេមេគង្គលើ ទន្លេមេគង្គក្រោម ទន្លេបាសាក់ និង ទន្លេសាប​​​។ ទន្លេ​ទាំង ​៤ ​បាន​រត់​ប្រសព្វ​គ្នា​ត្រង់​កន្លែង​ដែល​ក្រុង​ចតុមុខ​បាន​តាំង​នៅដូច្នេះក៏តាំងឈ្មោះដូច្នេះទៅ ​ក្រុង​ចតុមុខ​​។

ភ្នំពេញ​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​រាជធានី​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជាជា​លើក​ដំបូងក្នុង​រជ្ជកាល​ស្តេចពញាយ៉ាត ដែល​ជា​ស្តេច​នៃ​អាណាចក្រ​ខ្មែរនា​សម័យ​នោះ​។ ស្តេច​ពញាយ៉ាតបាន​រើ​រាជធានីពី​រាជធានី​អង្គរ​ធំ មក​ភ្នំពេញ បន្ទាប់​ពី​រាជធានី​ត្រូវ​បាន​ក្តោបក្រសោប​យកដោយ​ប្រទេសសៀមប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន​នោះ​បន្តិច​។ ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​នរោត្តម ព្រះ​មហាក្សត្រ​នៃ ព្រះ​រាជាណាចក្រ​កម្ពុជា ក្រុង​ភ្នំពេញ​បាន​ក្លាយ​ជា​កន្លែង​ឈរ​ជើង​របស់រាជរដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា ហើយ​និងព្រះបរមរាជវាំង។

រាជធានីភ្នំពេញ​ចាប់ផ្តើម​ស្ថាបនា​លើក​ដំបូង​បង្អស់​នៅ​ពុទ្ធ​សតវត្ស​ទី​២១ គ្រិស្ត​សតវត្ស​ទី​១៥ ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបរមរាជា (ពញាយ៉ាត) គឺ​ព្រះ​ស្រីសុរិយោពណ៌‌ នៅ​ពេល​ ដែល​ទ្រង់​បោះបង់​ចោល​ព្រះរាជវាំង​អង្គរ​មក​កសាង​ព្រះ​រាជវាំង​ថ្មី​នៅ ទួលបាសាន្តក្នុង​ខែត្រ​ស្រី​ស​ឈរ ដែល​សព្វថ្ងៃ​ហៅ​ថា ស្រុក​ស្រី​សន្ធរ ក្នុងខេត្ត​ Ich ប៉ុន្ដែ​ដោយ​ទីទួល​បាសាន្តនោះ ក្នុង​រដូវ​ភ្លៀង​មាន​ទឹក​លិច​រាល់​ឆ្នាំ ទ្រង់​បាន​សាង​ប្រាសាទ​ព្រះរាជវាំង​ហើយ​គង់​នៅ​បាន​តែ​មួយ​ឆ្នាំ ក៏​ ទ្រង់​ស្ដេច​យាង​មក​កសាង​ទីក្រុង​ថ្មី នៅ​ឆ្នេរ​ទន្លេ​បួន​មុខ គឺ​ក្រុង​ភ្នំពេញ​សព្វថ្ងៃ​នេះ នៅ​ គ.ស. ​។ មានចេតិយមួយនៅពីក្រោយវត្តភ្នំ ដែលតំកល់ព្រះអដ្ឋិធាតុ ព្រះពញាយ៉ាត និង ព្រះញាតិវង្ស ដូចគ្នាដែរ ក៏មានរូបចំលាក់ខាងពុទ្ធសាសនា ដែលសេសសល់ពីសម័យអង្គរផងដែរ។

ភ្នំពេញនៅតែជារាជធានីអស់រយៈពេល ៧៣ ឆ្នាំ—ចាប់ពីឆ្នាំ ១៤៣២ ដល់ ១៥០៥។ វាត្រូវបានគេបោះបង់ចោលអស់រយៈពេល ៣៦០ ឆ្នាំ—ចាប់ពីឆ្នាំ១៥០៥ ដល់ ១៨៦៥—ដោយសារតែស្ដេចបន្តបន្ទាប់ ព្រោះតែជំលោះផ្ទៃក្នុងរវាងពួកស្ដេចដណ្ដើមរាជ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។ ព្រះមហាក្សត្រក្រោយៗមកទៀតបានរើរាជធានីជាច្រើនលើក និង បានបង្កើតរាជធានីនៅទីតាំងផ្សេងៗ នៅទួលបាសាន្ត ស្រីសន្ធរ ពោធិ៍សាត់ លង្វែក ល្វាឯម និង ឧដុង្គ។

នៅសតវត្សទី១៧ ពួកអន្តោប្រវេសន៍ជប៉ុនក៏បានមកតាំងលំនៅនៅជាយក្រុងនៃភ្នំពេញសម័យបច្ចុប្បន្ននេះ។ [២] សហគមន៍ព័រទុយហ្កាល់តូចមួយបាននៅសេសសល់នៅភ្នំពេញរហូតមកដល់សតវត្សទី១៧ ដែលកំពុងធ្វើសកម្មភាពពាណិជ្ជកម្មនិងសាសនានៅក្នុងប្រទេសនេះ។

វាមិននៅរហូតដល់ឆ្នាំ ១៨៦៦ ទេ ក្រោមរជ្ជកាលនៃព្រះបាទនរោត្តម (១៨៦០-១៩០៤) ព្រះបុត្រាច្បងនៃព្រះបាទអង្គដួង ដែលទ្រង់បានដឹកនាំប្រទេសក្នុងនាមជួសសៀម ដែលភ្នំពេញបានក្លាយជាទីតាំងអចិន្ត្រៃយ៍នៃរដ្ឋាភិបាលនិងរាជធានីនៃប្រទេសកម្ពុជា ហើយក៏ជាកន្លែងដែល ព្រះរាជវាំងថ្មីត្រូវបានសាងសង់ឡើងផងដែរ។ នៅពេលផ្ដើមឆ្នាំ ១៨៧០ ពួកអាណានិគមនិយមបារាំងបានកែប្រែពីភូមិតាមមាត់ទន្លេមួយទៅជាទីក្រុងមួយ ដោយពួកគេបានសាងសង់ សណ្ឋាគារ សាលារៀន គុក បន្ទាយទាហាន ធនាគារ ការិយាល័យការងារសាធារណៈ ការិយាល័យទូរលេខន៍ សាលាកាត់ក្ដី និង អគារបំរើសេវាសុខភាព។ នៅឆ្នាំ ១៨៧២ មួយប៉ព្រិចភ្នែកដំបូង ទីក្រុងសម័យថ្មីមួយក៏បានប្រែរូបរាង នៅពេលនោះ ពួករដ្ឋការអាណានិគមបានប្រើសេវានៃសហគ្រិនម៉ៅការបារាំង លើ-ផ្វូសឝា ដើម្បីសាងសង់ផ្ទះបេតុង ៣០០ ខ្នងដំបូងសំរាប់លក់ និង ជួលទៅអោយពួកពាណិជ្ជករចិន។ កាលជំនាន់អាណានិគមបារាំង ភ្នំពេញស្ថិតក្នុងរដ្ឋបាលដែនដីជាស្រុកមួយនៅក្នុងខេត្តកណ្ដាល ដែលសព្វថ្ងៃត្រូវនឹងស្រុកអង្គស្នួលសព្វថ្ងៃនេះនិងបរិវេណភ្នំពេញសព្វថ្ងៃដែរវាលែងតែខណ្ឌព្រែកព្នៅ ជ្រោយចង្វារ ច្បារអំពៅ មានជ័យ ដង្កោ ឫស្សីកែវ និងសែនសុខចេញ នេះបើផ្អែកលើប្រវត្តិលោកតាង៉ុយដែលលោកកើតនៅក្នុងស្រុកភ្នំពេញនាសម័យនោះ។ [៣]

នៅទសវត្សឆ្នាំ១៩២០ ភ្នំពេញត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា គុ ជ អាស៊ី និង ជាងបួនទសវត្សបន្ទាប់ ភ្នំពេញបានបន្តឆ្លងកាត់ការអភិវឌ្ឍយ៉ាងរហ័សជាមួយការសាងសង់ផ្លូវដែកទៅព្រះសីហនុ និង ព្រលានយន្តហោះអន្តរជាតិពោធិ៍ចិនតុង (ឥឡូវ អាកាសយានដ្ឋានអន្តរជាតិភ្នំពេញ)។

កំឡុងសង្គ្រាមវៀតណាម កម្ពុជាត្រូវបានប្រើជាមូលដ្ឋានទ័ពដោយកងទ័ពវៀតណាមខាងជើង និង វៀតកុង និងជនភៀសខ្លួនរាប់ពាន់នាក់មកពីទូទាំងប្រទេសបានជន់ជោរនៅទីក្រុងដើម្បីជៀសឱ្យឆ្ងាយពីការប្រយុទ្ធគ្នារវាងកងទ័ពរដ្ឋាភិបាល ក.វ.ជ/រ .រ.ជ. សម្ព័ន្ធមិត្តវៀតណាមខាងត្បូង និង ខ្មែរក្រហម។ នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ប្រជាជនពី ២-៣ លាននាក់ ភាគច្រើននៃពួកគេគឺជាជនភៀសខ្លួនដោយសារសង្គ្រាម។ [៥] ខ្មែរក្រហមបានកាត់ផ្ដាច់ជំនួយនិងការផ្គត់ផ្គង់ផ្សេងៗចូលទៅកាន់ទីក្រុងអស់រយៈពេលជាងមួយឆ្នាំមុនពេលភ្នំពេញធ្លាក់នៅថ្ងៃ ១៧ មេសា ១៩៧៥។ របាយការណ៍ពីពួកអ្នកសារព័ត៌មានបានថ្លែងថាការបាញ់ផ្លោងរបស់ខ្មែរក្រហម បានធ្វើទុកបុកម្នេញរដ្ឋធានីនេះស្ទើរតែគ្មានលួសថ្ងៃ ដែលបង្កឱ្យមាន ការស្លាប់ និង ពិការមិនរើសមុខ លើអសេនិកជនដែលបានជាប់ក្នុងក្រុងរាប់លាននាក់។ [៦] ខ្មែរក្រហមបានបណ្ដេញប្រជាជនចេញពីទីក្រុងទាំងអស់ដោយបង្ខំ បន្ទាប់ពីដណ្ដើមបានរដ្ឋធានី ដែលត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាក្បួនមរណៈ : លោកផ្វ្រង់ស៊្វ័រ-ប៉ង់ឆូដបានសរសេរថា ខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចបានទេ ជនពិកាម្នាក់ដែលគាត់គ្មាន ដៃ រឺ ក៏ជើង ដែលកំពុងននាលលើដីពិតហាក់ដូចជាសត្វដង្កូវ រីឯ ឪពុកដែលកំពុងសំរក់ទឹកភ្នែកបីកូនស្រីអាយុដប់ឆ្នាំរុំក្នុងសំពត់ចងជាប់ករបស់គាត់ដូចជាសំពាយ ចំណែកបុរសម្នាក់ទៀតដែលមានតែជើងពីររបស់គាត់យីកយោក នៅចុងជើងមិនមានពាក់អ្វីឡើយក្រៅតែពីស្បែកទទេ [៧] ចន-ស្វេនបានរំលឹកឡើងវិញថា „ពួកខ្មែរក្រហមបានបណ្ដេញអ្នកជំងឺចេញពីមន្ទីរពេទ្យឱ្យប្រសាចដូចជាសំរាមនៅតាមផ្លូវ. ក្នុងសង្គ្រាមប្រាំឆ្នាំនេះមក វាគឺជាក្បួនចេញដំណើរដ៏សែនឆ្ងាយប្រកបដោយទុក្ខវេទនារបស់មនុស្សដែលខ្ញុំធ្លាប់បានឃើញ។” [៨] អ្នករស់អចិន្ត្រៃយ៍ក្នុងក្រុងទាំងអស់ រួមមានពួកអ្នកមានស្ដុកស្ដម្ភ និង អ្នករៀនសូត្រនៅទីក្រុង ពួកគេត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យធ្វើការងារតាមស្រុកស្រែចំការដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកដោយពួកខ្មែរក្រហមថាជា ប្រជាជន ថ្មី។ [៩]

វិទ្យាល័យទួលស្លែងត្រូវបានកាន់កាប់ដោយកងកម្លាំងរបស់ប៉ុល-ពត និងបានប្រែក្លាយទៅជាមន្ទីរស-២១ ជាកន្លែងដែលមនុស្សត្រូវបានគេឃុំឃាំង និង ធ្វើទារុណកម្ម។ ប៉ុល-ពតបានព្យាយាមធ្វើសេដ្ឋកិច្ចដោយពឹងផ្អែកលើកសិកម្ម និងដោយហេតុនេះហើយបានបង្កឱ្យមានការកាប់សំលាប់មនុស្សជាច្រើនបើសិនជាពួកគេបានដឹងថាជនទាំងឡាយណាជាអ្នករៀនសូត្រ "ខ្ជិលច្រអូស" រឺ គិតថាពួកគេជាសត្រូវ Ich អ្នកដទៃទៀតជាច្រើនបានស្លាប់ដោយភាពអត់ឃ្លាន ដែលជាលទ្ធផលបរាជ័យនៃសង្គមកសិកម្មគំរូ ស្រូវត្រូវបានលក់ឱ្យចិនដើម្បីដោះដូរមកវិញនូវគ្រាប់ និងអាវុធយុទ្ធភណ្ឌផ្សេងៗ។ អតីតវិទ្យាល័យមួយបច្ចុប្បន្នបានក្លាយជាសារមន្ទីរប្រល័យពូជសាសន៍ទួលស្លែង ជាកន្លែងដែលឧបករណ៍ទារុណកម្មរបស់ខ្មែរក្រហម និង រូបថតនៃជនរងគ្រោះត្រូវបានដាក់តាំងបង្ហាញ។ ជើងឯក (វាលពិឃាត) មានចំងាយ 15 Kilometer (9 mi) ដែលពួកខ្មែរក្រហមបានបណ្ដើរអ្នកទោសពីទួលស្លែងទៅសំលាប់និងកប់ក្នុងរណ្ដៅរាក់ៗ បច្ចុប្បន្នបានក្លាយជាទីរំលឹកដល់អ្នកដែលត្រូវបានគេសំលាប់ដោយរបបនេះ។

ពួកខ្មែរក្រហមត្រូវបានរុញច្រានចេញពីភ្នំពេញដោយវៀតណាមនៅឆ្នាំ ១៩៧៩ [១០] ហើយប្រជាជនបានចាប់ផ្ដើមត្រឡប់មករស់នៅទីក្រុងនេះវិញ។ វៀតណាមតាមប្រវត្តិសាស្ត្រជារដ្ឋមួយដែលកម្ពុជាធ្លាប់មានជំលោះជាមួយជាច្រើនលើកច្រើនសា ដោយហេតុនោះហើយការរំដោះនេះត្រូវបានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវអារម្មណ៍រើសអើងពូជសាសន៍ពីជនកម្ពុជា។ សម័យកាលនៃការកសាងឡើងវិញបានចាប់ផ្ដើម ត្រូវបានជំរុញដោយស្ថេរភាពនឹងននៃរដ្ឋាភិបាល ដែលទាក់ទាញការបណ្ដាក់ទុន និង ជំនួយបរទេសថ្មីៗតាមបណ្ដាប្រទេសជាច្រើនរួមមាន បារាំង អូស្ត្រាលី និង ជប៉ុន។ កំចីត្រូវបានធ្វើឡើងដោយធនាគារអភិវឌ្ឍន៍អាស៊ី និង ធនាគារពិភពលោកដើម្បីធ្វើឱ្យដូចដើមវិញនូវការផ្គត់ផ្គង់ទឹកស្អាត ផ្លូវថ្នល់ និង ហេដ្ឋារចនាសម្ពន្ធដទៃៗទៀត។ ជំរឿន ១៩៩៨ បានបង្ហាញថាប្រជាជនភ្នំពេញមានចំនួន ៨៦២០០០ នាក់ [១១] និង ជំរឿន ២០០៨ មានចំនួន ១,៣ លាននាក់។ [១២]

ភ្នំពេញស្ថិតនៅតំបន់ខាងត្បូង-កណ្ដាលប្រទេសកម្ពុជា ដែលព័ទ្ធជុំវិញដោយខេត្តកណ្ដាល។ ទីក្រុងស្ថិតនៅលើច្រាំងនៃទន្លេសាប មេគង្គ និង បាសាក់។ ទន្លេទាំងនេះផ្ដល់នូវទឹកសាប និង ធនធានធម្មជាតិដទៃទៀតដល់ទីក្រុងនេះ។ ភ្នំពេញ និង បរិវេណព័ទ្ធជុំវិញប្រកបដោយវាលទំនាបលិចទឹកមួយបែបនៃប្រទេសកម្ពុជា។ ទោះបីជាភ្នំពេញស្ថិតនៅ 11,89 Meter (39 Fuß) ខាងលើទន្លេទាំងនេះក៏ដោយ ក៏ជំនន់រដូវមូសុងគឺជាបញ្ហាមួយ ហើយទន្លេនោះជួនកាលហូរលើច្រាំងរបស់វា។

ទីក្រុងនេះ ស្ថិតនៅ ១១°៣៣' ជើង, ១០៤°៥៥' កើត [១៣] គ្របដណ្ដប់លើផ្ទៃដី Umrechnungsfehler: Wert "៧៥៨" muss eine Zahl sein ក្នុងនោះមាន ១១៤០១ ហិចតា ជាផ្ទៃអភិបាល និង ២៦១០៦ ហិចតា ជាផ្ទៃផ្លូវ។ ដីកសិកម្មក្នុងក្រុងនេះមានចំនួន 34,685 Quadratkilometer (13 Quadratmeilen) ដែលក្នុងនោះ 1,476 Quadratkilometer (1 Quadratmeilen) ជាផ្ទៃដីនៃប្រព័ន្ធធារាសាស្ត្រ។

អាកាសធាតុ កែប្រែ

សីតុណ្ហភាពជាធម្មតាស្ថិតនៅចន្លោះចាប់ពី 22 bis 35 °C (72 bis 95 °F) និងធាតុអាកាសគឺស្ថិតនៅក្រោមឥទ្ធិពលមូសុងនិវត្តន៍។ មូសុងនិរតីបក់ចូលដីគោកនាំមកនូវខ្យល់ផ្ទុកដោយសំណើមពីឈូងសមុទ្រថៃ និង មហាសមុទ្រឥណ្ឌា ពីខែឧសភា ដល់ តុលា។ មូសុងឦសានបក់នាំរដូវប្រាំងមក ឱ្យបន្តពីខែ វិច្ឆិកា ដល់ មីនា។ ទីក្រុងនេះរងនូវការធ្លាក់ភ្លៀងខ្លាំងបំផុតចាប់ពីខែកញ្ញា ដល់ តុលា ដែលមានរយៈកាលក្ដៅហែងក្នុងខែមករា និង កុម្ភៈ។

Ich រដូវវស្សាដែលមានចាប់ពីខែឧសភា ដល់ តុលាបង្ហាញឱ្យឃើញសីតុណ្ហភាពខ្ពស់នាំមកនូវដោយសំណើមខ្ពស់។ រដូវប្រាំងបន្តចាប់ពីខែវិច្ឆិកា ដល់ មេសា នៅពេលដែលសីតុណ្ហភាពអាចធ្លាក់មកដល់ 22 °C (72 °F)។ ប៉ុន្តែសីតុណ្ហភាពអាចឈានមកដល់ 40 °C (104 °F)ក្នុងខែមេសា។ ខែល្អបំផុតដើម្បីមកទស្សនាទីក្រុងនេះគឺខែវិច្ឆិកា ដល់ កុម្ភៈនៅពេលសីតុណ្ហភាពមានសំណើម និង ភ្លៀងធ្លាក់មានកំរិតទាបជាងគេ។

ទិន្នន័យអាកាសធាតុសំរាប់ ភ្នំពេញ
ខែ មក រ កុ ម មីន មេ ស ឧសភ មិ ថ ក ក្ក សីហ ក ញ្ញ តុល វិច ធ្នូ ឆ្នាំ
កំណត់ត្រា
ខ្ពស់ °C (°F)
36.1
(97)
38.1
(100.6)
40.0
(104)
40.5
(104.9)
40.0
(104)
39.2
(102.6)
37.2
(99)
37.8
(100)
35.5
(95.9)
36.1
(97)
34.4
(93.9)
37.2
(99)
40.5
(104.9)
មធ្យមភាគ
ខ្ពស់ °C (°F)
31.5
(88.7)
32.8
(91)
34.9
(94.8)
34.9
(94.8)
34.3
(93.7)
33.5
(92.3)
32.5
(90.5)
32.5
(90.5)
32.3
(90.1)
31.1
(88)
29.9
(85.8)
30.1
(86.2)
32.5
(90.5)
មធ្យម
ប្រចាំថ្ងៃ °C (°F)
26.7
(80.1)
27.9
(82.2)
29.5
(85.1)
30.0
(86)
29.8
(85.6)
29.3
(84.7)
28.6
(83.5)
28.6
(83.5)
28.3
(82.9)
27.5
(81.5)
26.3
(79.3)
25.9
(78.6)
28.2
(82.75)
មធ្យមភាគទាប °C (°F) 21.9
(71.4)
23.0
(73.4)
24.1
(75.4)
25.0
(77)
25.3
(77.5)
25.0
(77)
24.7
(76.5)
24.6
(76.3)
24.3
(75.7)
23.8
(74.8)
22.7
(72.9)
21.7
(71.1)
23.8
(74.9)
កំណត់ត្រា
ទាប °C (°F)
12.8
(55)
15.2
(59.4)
19.0
(66.2)
17.8
(64)
20.6
(69.1)
21.2
(70.2)
20.1
(68.2)
20.0
(68)
21.1
(70)
17.2
(63)
16.7
(62.1)
14.4
(57.9)
12.8
(55)
មម (អ៊ីង) 25.5
(1.004)
11.5
(0.453)
58.0
(2.283)
101.0
(3.976)
111.6
(4.394)
177.1
(6.972)
195.9
(7.713)
172.0
(6.772)
248.8
(9.795)
318.9
(12.555)
135.0
(5.315)
80.3
(3.161)
១៦៣៥.៦
(៦៤.៣៩៤)
(≥ 0,1 មម) 2.8 2.4 5.2 8.6 16.4 16.6 19.6 21.4 19.8 24.0 11.8 4.8 153.4
មធ្យមភាគ សំណើមសាបេក្ខៈ (%) 73 71 71 73 77 78 80 81 84 84 78 73 77
មធ្យមប្រចាំខែ ម៉ោងមានពន្លឺថ្ងៃ 260 226 267 240 202 192 143 174 129 202 213 242 ២៤៩០
ប្រភព #១: ឱលោកនដ្ឋានហុងកុង [១៤]
ប្រភព #២: មូលធាតុអាកាស (សំណើម), [១៥] វិទ្យាស្ថានឧត្តុនិយមដាណឺម៉ាក (ព្រះអាទិត្យ) [១៦]

ក្នុងសម័យចតុមុខរហូតមកដល់សម័យស្ដេចអង្គដួង ភូមិសាស្ត្ររដ្ឋបាលរបស់ភ្នំពេញគេមិនសូវដឹងច្បាស់ទេ។ ក្នុងសម័យអាណានិគមបារាំង ភ្នំពេញប្រហែលជាស្រុកមួយរបស់ខេត្តកណ្ដាល ប៉ុន្តែមិនមែនប៉ុនខែត្រកណ្ដាលបច្ចុប្បន្ននេះឡើយ ប្រហែលជាលាតសន្ធឹងដល់ ស្រុកអង្គស្នួលសព្វថ្ងៃនេះ ព្រោះបើតាមដើមកំណើតរបស់លោកតាក្រមង៉ុយ គាត់ជាអ្នកឃុំកំបូល ស្រុកភ្នំពេញ (បច្ចុប្បន្នកំបូលជា សង្កាត់មួយនៅក្នុងខណ្ឌពោធិ៍សែនជ័យ)។


Verwaltung

Phnom Penh ist eine Gemeinde mit einer Fläche von 678,46 Quadratkilometern (261,95 sq mi) mit einem Regierungsstatus, der dem der kambodschanischen Provinzen entspricht. Die Gemeinde ist in zwölf Verwaltungsbezirke unterteilt, die Khans (Bezirke) genannt werden, und von diesen zwölf Khans gelten Dangkao, Meanchey, Porsenchey, Sen Sok und Russei Keo als Randbezirke der Stadt. Alle Khans stehen unter der Leitung der Gemeinde Phnom Penh. Die Khane sind weiter unterteilt in 76 Sangkats (Kommunen) und 637 Kroms.

Die Gemeinde wird vom Gouverneur regiert, der als oberster Exekutivorgan der Stadt fungiert und die städtische Militärpolizei, die städtische Polizei und das Büro für städtische Angelegenheiten beaufsichtigt. Unterhalb des Gouverneurs befinden sich der Erste Vizegouverneur und 5 Vizegouverneure. Der Kabinettchef, der den gleichen Status wie die Vizegouverneure hat, leitet das Kabinett, das aus 8 stellvertretenden Kabinettschefs besteht, die ihrerseits für die 27 Verwaltungsabteilungen verantwortlich sind. Jeder Khan (Bezirk) hat auch einen Oberhäuptling. [21]

Liste der Verwaltungsbezirke von Phnom Penh
Name des Bezirks (Khan) Anzahl Gemeinden (sangkat) Anzahl Dörfer (krom) Bevölkerung ab 2008
Chamkar Mon 12 Sangkats 95 kr 182,004
Doun Penh 11 Sangkats 134 kr 126,550
Prampir Meakkakra 8 Sangkats 33 kr 91,895
Tuol Kouk 10 Sangkats 143 kr 171,200
Dangkao 15 Sangkats 143 kr 257,724
Mein Chey 4 Sangkats 16 kr 327,801
Rüssei Kaev 6 Sangkats 21 kr 196,684
Sen Sok 3 Sangkats 32 kr 147,967
Pou Senchey 11 Sangkats 158 kr 183 826
Chrouy Changvar [22] 5 Sangkats 22 kr neuer Bezirk
Preaek Pnov [22] 5 Sangkats 59 kr neuer Bezirk
Chbar Ampow [22] 8 Sangkats 30 kr neuer Bezirk


Demokratisches Kampuchea

In den nächsten sechs Monaten erlebte Kambodscha die schnellste und radikalste soziale Transformation seiner Geschichte, die den Anweisungen einer noch immer verborgenen kommunistischen Partei von Kampuchea folgte. Geld, Märkte und Privateigentum wurden abgeschafft. Schulen, Krankenhäuser, Geschäfte, Büros und Klöster wurden geschlossen. Nichts wurde veröffentlicht, niemand durfte ohne Erlaubnis reisen und jedem wurde befohlen, bäuerliche Arbeitskleidung zu tragen. Wie in Mao Zedongs China wurden die ärmsten Bauern auf Kosten aller anderen bevorzugt. Eine Handvoll Parteiführer kontrollierte alles im Land, aber sie blieben versteckt und erklärten nur wenige ihrer Entscheidungen. Stattdessen forderten sie alle auf, das Land „aufzubauen und zu verteidigen“. Im April 1976 trat Sihanouk als Staatsoberhaupt zurück, kurz nachdem eine neue Verfassung das Land in Demokratisches Kampuchea umbenannt hatte. Eine leise sprechende und unbekannte Persönlichkeit namens Pol Pot wurde Premierminister, und mehr als ein Jahr verging, bis Beobachter außerhalb des Landes ihn als Saloth Sar identifizieren konnten.

1976/77 versuchte das neue Regime, dem maoistischen China folgend, Kambodscha vollständig zu kollektivieren, seine Bevölkerung zu unbezahlten Arbeitskräften zu mobilisieren und die durchschnittlichen vorrevolutionären Reiserträge sofort und auf nationaler Ebene zu verdoppeln. Die menschlichen Kosten dieses schlecht durchdachten Experiments waren enorm, und die Roten Khmer wurden von der internationalen Gemeinschaft weithin verurteilt, als das Ausmaß ihrer Verbrechen bekannt wurde, insbesondere durch die Freilassung von 1984 Die Killing Fields, eine Verfilmung der Geschichte der Roten Khmer. Konservativen Schätzungen zufolge starben zwischen April 1975 und Anfang 1979, als das Regime gestürzt wurde, mindestens 1,5 Millionen Kambodschaner – etwa 20 Prozent der Gesamtbevölkerung – an Überarbeitung, Hunger, Krankheit oder Hinrichtung. Es wurden Parallelen zwischen diesen Ereignissen und Joseph Stalins Kollektivierung der ukrainischen Landwirtschaft in der Sowjetunion in den 1930er Jahren, dem Nazi-Holocaust des Zweiten Weltkriegs, Maos Großem Sprung nach vorne in China Ende der 1950er Jahre und den Massakern in Ruanda Mitte des 20. 1990er Jahre. Die sowjetischen und chinesischen Experimente scheinen Vorbilder für die Roten Khmer gewesen zu sein, obwohl der Anteil der in Kambodscha getöteten Bevölkerung unter den Roten Khmer größer war als in China oder der Sowjetunion. Die Zahl der Toten resultierte aus der wörtlichen Ausführung der Pläne (den Unterstützern von Pol Pot wurde gesagt, sie sollten den Feind „zerschmettern“), der Grausamkeit der unerfahrenen kommunistischen Kader und – was Hinrichtungen betraf – dem Misstrauen der Führung dass das Scheitern ihres Experiments auf „Verräter“ im Sold ausländischer Mächte zurückgeführt werden könnte. Im Verhörzentrum der Kommunistischen Partei in Phnom Penh, einem Gefängnis mit dem Codenamen „S-21“, fanden mehr als 15.000 solcher Hinrichtungen statt. Unter den Gefolterten und Hingerichteten befanden sich Männer und Frauen, die der Partei jahrelang treu gedient hatten – Opfer der extremen Paranoia von Pol Pot und seinen Kollegen.


Phnom Penh

Phnom Penh ( /( p ə ) n ɒ m ˈ p ɛ n , ˌ p n ɒ m -/ [6] [7] [8] Khmer: ភ្នំពេញ , Phnum Penh [pʰnumˈpɨɲ] leuchtet. "Penh's Hill") ist die Hauptstadt und bevölkerungsreichste Stadt Kambodschas. Es ist die nationale Hauptstadt seit dem französischen Protektorat Kambodscha und hat sich zum wirtschaftlichen, industriellen und kulturellen Zentrum des Landes entwickelt.

Phnom Penh wurde 1434 als Nachfolger von Angkor Thom als Hauptstadt der Khmer-Nation gegründet, wurde jedoch mehrmals verlassen, bevor es 1865 von König Norodom wiederhergestellt wurde. Die Stadt fungierte früher als Verarbeitungszentrum mit Textilien, Pharmazeutika, Maschinenbau und Reismühlen. Sein Hauptvermögen war jedoch kulturell. Zu den höheren Bildungseinrichtungen gehörte die Royal University of Phnom Penh (gegründet 1960 als Royal Khmer University) mit Schulen für Ingenieurwissenschaften, bildende Künste, Technologie und Agrarwissenschaften, letztere in Chamkar Daung, einem Vorort. In Phnom Penh befanden sich auch die Royal University of Agronomic Sciences und die Agricultural School of Prek Leap. [9]

Einst als "Perle Asiens" bekannt, galt sie in den 1920er Jahren als eine der schönsten französischen Städte in Indochina [10]. Phnom Penh ist zusammen mit Siem Reap und Sihanoukville ein bedeutendes internationales und nationales Touristenziel für Kambodscha. Die 1372 gegründete Stadt ist bekannt für ihre historische Architektur und Sehenswürdigkeiten. Nach dem Fall von Angkor wurde sie 1434 zur nationalen Hauptstadt und blieb es bis 1497. [11] Während der französischen Kolonialzeit im Jahr 1865 erhielt sie ihren Hauptstadtstatus zurück. Es gibt eine Reihe von erhaltenen Gebäuden aus der Kolonialzeit, die entlang der großen Boulevards verstreut sind .

An den Ufern der Flüsse Tonlé Sap, Mekong und Bassac leben in Phnom Penh mehr als 2 Millionen Menschen, etwa 14% der kambodschanischen Bevölkerung. Der Ballungsraum Phnom Penh umfasst 5 Distrikte der Provinz Kandal. [12]

Etymologie

Phnom Penh (wörtl. 'Penh's Hill') hat seinen Namen vom heutigen Wat Phnom (wörtl. 'Hill Temple') oder vom ehemaligen Funan-Königreich, einem alten Königreich, das vom 1. bis 6. Jahrhundert n. Chr. in Südostasien existierte. Der Legende nach fand eine reiche Witwe namens Penh im Jahr 1372 einen Koki-Baum, der nach einem Sturm den Tonlé Sap hinuntertrieb. [13] Im Inneren des Baumes befanden sich vier bronzene Buddha-Statuen und eine Steinstatue von Vishnu. Penh befahl den Dorfbewohnern, den Hügel nordöstlich ihres Hauses zu erhöhen und nutzte den Koki-Holz, um einen Tempel auf dem Hügel zu bauen, um die vier Buddha-Statuen und einen Schrein für das Vishnu-Bild etwas weiter unten zu beherbergen. Der Tempel wurde als Wat Phnom Daun Penh bekannt, der heute als Wat Phnom bekannt ist, ein kleiner 27 Meter hoher Hügel.

Der frühere offizielle Name von Phnom Penh ist Krong Chaktomuk Serei Mongkol (Khmer: ក្រុងចតុមុខសិរីមង្គល , wörtlich 'Stadt der Brahmas Gesichter'), in seiner Kurzform als Krong Chaktomuk (wörtl. "Stadt der vier Gesichter"). Krong Chaktomuk ist eine Abkürzung des vollständigen Namens, der von König Ponhea Yat gegeben wurde, Krong Chaktomuk Mongkol Sakal Kampuchea Thipadei Serei Theakreak Bavar Intabat Borei Roat Reach Seima Moha Nokor (Khmer: ក្រុងចតុមុខមង្គលសកលកម្ពុជាធិបតី សិរីធរបវរ ឥន្ទបត្តបុរី រដ្ឋរាជសីមាមហានគរ , Aussprache von Khmer: [ˌkɾoŋˌtɕaʔtoʔmuk̚ˌmŭəŋkŭəlˌsaʔkɒlˌkamputɕiəˌtʰɯp̚paʔdɤjˌseʔɾɤjˌtʰĕəʔɾĕəʔˌɓɒːʋɒːˌʔɤntĕəʔpat̚ˌɓoʔɾɤjˌɾŏət̚tʰaʔˌɾiəc̚ˌsɤjmaːˌmɔhaːˌnɔˈkɔː]). Dies bedeutet frei übersetzt „Der Ort der vier Flüsse, der das Glück und den Erfolg des Khmer-Königreichs, des höchsten Führers und der uneinnehmbaren Stadt des Gottes Indra des großen Königreichs, verleiht“. [14]

Geschichte

Es wird angenommen, dass die ursprüngliche Siedlung von Phnom Penh seit dem 5. Die archäologische Stätte Choeung Ek war eines der größten Brennofen-Töpferzentren in Kambodscha und die frühesten bekannten Brennofenstandorte in Südostasien, in denen die als Kendi bekannten zeremoniellen Gefäße vom 5. bis 13. Jahrhundert hergestellt wurden. Archäologen stellten fest, dass eine große Gemeinde von einem kreisförmigen Erdwerk mit einem Durchmesser von 740 Metern und einer Höhe von 4 Metern umgeben ist, das im 11. Jahrhundert erbaut wurde. Darüber hinaus gibt es Überreste anderer alter Dorfinfrastrukturen, Bewässerungssysteme, Inschriften, Shiva-Linga sowie ein antikes Backstein-Tempelfundament und seine kunstvollen Überreste, die aus der Funan-Ära stammen. [2] [15]

Die Legende über die Gründung von Phnom Penh, die erstmals ein Jahrhundert nach ihrer Entstehung aufgezeichnet wurde, erzählt von einer einheimischen Frau, Penh (allgemein bekannt als Daun Penh ("Großmutter Penh" oder "Old Lady Penh") in Khmer), die in Chaktomuk, dem zukünftigen Phnom Penh, lebt. Es war das Ende des 14. Jahrhunderts, und die Hauptstadt der Khmer lag immer noch in Angkor bei Siem Reap, 350 km nördlich. Beim Sammeln von Brennholz am Flussufer entdeckte Lady Penh einen schwimmenden Koki-Baum im Fluss und fischte ihn aus dem Wasser. Im Inneren des Baumes fand sie vier Buddha-Statuen und eine von Vishnu.

Die Entdeckung wurde als göttlicher Segen angesehen und für manche als Zeichen dafür, dass die Khmer-Hauptstadt von Angkor nach Phnom Penh gebracht werden sollte. [ Zitat benötigt ] Um die neu gefundenen heiligen Gegenstände zu beherbergen, erhob Penh einen kleinen Hügel am Westufer des Tonle Sap Flusses und krönte ihn mit einem Schrein, der heute als Wat Phnom bekannt ist, am nördlichen Ende des Zentrums von Phnom Penh. "Phnom" ist Khmer für "Hügel" und Penhs Hügel nahm den Namen des Gründers an, und die Umgebung wurde nach dem Hügel bekannt.

Phnom Penh wurde zuerst die Hauptstadt von Kambodscha, nachdem Ponhea Yat, der König des Khmer-Reiches, die Hauptstadt von Angkor Thom verlegte, nachdem sie einige Jahre zuvor von Siam erobert und zerstört worden war. Hinter Wat Phnom befindet sich ein Stupa, der die Überreste von Ponhea Yat und der königlichen Familie sowie die restlichen buddhistischen Statuen aus der angkoreanischen Zeit beherbergt. Im 17. Jahrhundert ließen sich auch japanische Einwanderer am Stadtrand des heutigen Phnom Penh nieder. [16] Eine kleine portugiesische Gemeinde überlebte in Phnom Penh bis zum 17. Jahrhundert und unternahm kommerzielle und religiöse Aktivitäten im Land.

Phnom Penh blieb 73 Jahre lang, von 1432 bis 1505, die königliche Hauptstadt. Es wurde 360 ​​Jahre lang (von 1505 bis 1865) von nachfolgenden Königen aufgrund interner Kämpfe zwischen den königlichen Prätendenten aufgegeben. Spätere Könige verlegten die Hauptstadt mehrmals und errichteten ihre königlichen Hauptstädte an verschiedenen Orten in Tuol Basan (Srey Santhor), Pursat, Longvek, Lavear Em und Oudong.

Erst 1866, unter der Herrschaft von König Norodom I. (1860–1904), dem ältesten Sohn von König Ang Duong, der im Namen von Siam regierte, wurde Phnom Penh zum ständigen Regierungssitz und Hauptstadt Kambodschas wo der heutige Königspalast gebaut wurde. Ab 1870 verwandelten die französischen Kolonialbehörden ein Dorf am Flussufer in eine Stadt, in der sie Hotels, Schulen, Gefängnisse, Kasernen, Banken, öffentliche Bauämter, Telegrafenämter, Gerichtshöfe und Gebäude des Gesundheitswesens bauten. Im Jahr 1872 entstand der erste Eindruck einer modernen Stadt, als die Kolonialverwaltung die Dienste des französischen Bauunternehmers Le Faucheur in Anspruch nahm, um die ersten 300 Betonhäuser zum Verkauf und zur Vermietung an chinesische Händler zu bauen.

In den 1920er Jahren war Phnom Penh als "Perle Asiens" bekannt, und in den nächsten vier Jahrzehnten erlebte Phnom Penh ein schnelles Wachstum mit dem Bau von Eisenbahnen nach Sihanoukville und zum Pochentong International Airport (heute Phnom Penh International Airport). Die Infrastruktur von Phnom Penh wurde unter der Herrschaft von Sihanouk stark modernisiert. [17]

Während des Vietnamkrieges wurde Kambodscha von der Volksarmee Vietnams (PAVN) und dem Vietcong (VC) als Stützpunkt genutzt und Tausende von Flüchtlingen aus dem ganzen Land überschwemmten die Stadt, um den Kämpfen zwischen ihren eigenen Regierungstruppen, der PAVN ., zu entgehen /VC, die Südvietnamesen und ihre Verbündeten sowie die Roten Khmer und die amerikanischen Luftangriffe. 1975 betrug die Einwohnerzahl 2–3 Millionen, von denen die meisten Flüchtlinge vor den Kämpfen waren. [18] Die Roten Khmer unterbrachen die Versorgung der Stadt für mehr als ein Jahr, bevor sie am 17. April 1975 fiel und Verstümmelung" an Millionen gefangener Zivilisten. [19] Die Roten Khmer evakuierten gewaltsam die gesamte Stadt, nachdem sie sie eingenommen hatten, was als Todesmarsch beschrieben wurde: François Ponchaud schrieb: "Ich werde nie einen Krüppel vergessen, der weder Hände noch Füße hatte und sich wie ein abgetrennter Krüppel über den Boden wand Wurm, oder ein weinender Vater, der seine zehnjährige Tochter in ein Laken gewickelt trägt, das wie eine Schlinge um den Hals gebunden ist, oder der Mann, dessen Fuß an einem Beinende baumelte, an dem nichts als Haut hing“ [20 ] Jon Swain erinnerte sich, dass die Roten Khmer "Patienten aus den Krankenhäusern wie Müll auf die Straße kippten. In fünf Kriegsjahren ist dies die größte Karawane menschlichen Elends, die ich je gesehen habe". [21] Alle Einwohner, einschließlich der wohlhabenden und gebildeten, wurden aus der Stadt evakuiert und als "neue Leute" zu schwierigen Arbeiten auf ländlichen Farmen gezwungen. [22] Die Tuol Sleng High School wurde von Pol Pots Truppen übernommen und in das S-21-Gefangenenlager umgewandelt, in dem Menschen eingesperrt und gefoltert wurden. Pol Pot strebte eine Rückkehr zur Agrarwirtschaft an und tötete daher viele Menschen, die als gebildete, "faule" oder politische Feinde galten. Viele andere verhungerten aufgrund des Versagens der Agrargesellschaft und des Verkaufs von Kambodschas Reis an China im Austausch gegen Kugeln und Waffen. Die ehemalige High School ist heute das Tuol-Sleng-Genozid-Museum, in dem Foltergeräte der Roten Khmer und Fotos ihrer Opfer ausgestellt sind. Choeung Ek (The Killing Fields), 15 Kilometer entfernt, wo die Roten Khmer Gefangene aus Tuol Sleng marschierten, um sie zu ermorden und in flachen Gruben zu begraben, ist jetzt auch ein Denkmal für diejenigen, die vom Regime getötet wurden.

Die Roten Khmer wurden 1979 von der PAVN aus Phnom Penh vertrieben, [23] und die Menschen begannen, in die Stadt zurückzukehren. Vietnam ist historisch ein Staat, mit dem Kambodscha viele Konflikte hatte, daher wurde und wird diese Befreiung von den Kambodschanern mit gemischten Gefühlen betrachtet. Eine Periode des Wiederaufbaus begann, angetrieben durch die anhaltende Stabilität der Regierung, die neue ausländische Investitionen und Hilfe von Ländern wie Frankreich, Australien und Japan anzog. Von der Asiatischen Entwicklungsbank und der Weltbank wurden Kredite vergeben, um eine saubere Wasserversorgung, Straßen und andere Infrastruktur wiederherzustellen. Die Volkszählung von 1998 bezifferte die Bevölkerung von Phnom Penh auf 862.000 [24] und die Volkszählung 2008 betrug 1,3 Millionen. [25] Bis 2019 erreichte die Bevölkerung laut Volkszählung mehr als 2,2 Millionen. [4]

Geographie

Phnom Penh liegt in der südlichen Zentralregion Kambodschas und ist vollständig von der Provinz Kandal umgeben. Die Gemeinde liegt an den Ufern der Flüsse Tonlé Sap, Mekong und Bassac. Diese Flüsse versorgen die Stadt mit Süßwasser und anderen natürlichen Ressourcen. Phnom Penh und Umgebung bestehen aus einem typischen Überschwemmungsgebiet für Kambodscha. Obwohl Phnom Penh 11,89 Meter über dem Fluss liegt, sind Überschwemmungen in der Monsunzeit ein Problem, und der Fluss tritt manchmal über die Ufer.

Klima

Phnom Penh hat ein tropisches feuchtes und trockenes Klima (Köppen Klimaklassifikation Aw). Das Klima ist das ganze Jahr über heiß mit nur geringen Schwankungen. Die Temperaturen reichen normalerweise von 22 bis 35 ° C (72 bis 95 ° F) und das Wetter unterliegt dem tropischen Monsun. Der Südwestmonsun weht landeinwärts und bringt von Mai bis November feuchte Winde aus dem Golf von Thailand und dem Indischen Ozean. Der Nordostmonsun leitet die Trockenzeit ein, die von Dezember bis April dauert. Die stärksten Niederschläge erlebt die Stadt von September bis Oktober mit der trockensten Zeit im Januar und Februar.

Die Stadt hat zwei unterschiedliche Jahreszeiten. Die Regenzeit von Mai bis November bringt hohe Temperaturen mit hoher Luftfeuchtigkeit. Die Trockenzeit dauert von Dezember bis April, wenn die Nachttemperaturen auf 22 °C (72 °F) sinken können.


Phnom Penh: Geschichte

Zu den Themen gehören Gastronomieszene, Kambodscha: Für ausländische Besucher & mehr!

Die Geschichte von Phnom Penh ist sowohl fesselnd als auch tragisch. Während Kambodscha über atemberaubende älteste Kulturgüter und Welterbestätten verfügt, beispielsweise in Angkor Wat im Norden Kambodschas, ist der Rest des Landes eher landwirtschaftlich und ländlich geprägt. Phnom Penh ist jedoch nicht unbedingt für seine Denkmäler international bekannt, sondern für seine blutige Geschichte als Hauptquartier des Pol Pot-Regimes in den 70er Jahren.

Phnom Penh's history begins when King Ponhea Yat abandoned Angkor Wat, the palatial colony in 1422, decided to begin his capital, Phnom Penh, on the strategic shores where two huge rivers in Cambodia join. For the next four hundred years, the reigning kings moved the capital several times, until it was recognized as the official seat of government until 1866. At this time, however, Phnom Penh was nothing like the bustling city it is today. Instead, it was really just a few, informal, huts lining the riverbed and most of the locals were fishermen or farmers. When the french colonialists entered Phnom Penh, they gave the city the civic structure that it has now. The french built canals for irrigation, roads and buildings, most of which still remain. Thanks to this energetic construction, daring Europeans flocked to Phnom Penh, which was thought to be exoitc and glamorous, hence nicknamed the “Peal of Aisa”. This allure and popularity continued to burgeon until it abruptly ented in the 1960s when the Vietnam War erupted.

Due to its close proximity to Vietnam, the first affect of the war was the thousands of refugees whom fled over the borders of Vietnam and crowded into Phnom Pehn. In a short period of time, North Vietnamese Army and the Viet Cong took over the city, as the South Vietnamese and the Khmer Rouge fought. At the tragic date, April 17, 1975, known as the Cambodian New Year, Phnom Penh fell to the Khmer Rouge. (This day and the events to follow was commenorated in the Oscar-winning film "The Killing Fields"). Phnom Penh was completely evacuated by force so that all the foriegners in the city were forced to return back home and all the residents were pushed up into the farm lands of Cambodia where they were forced to labor for the Khmer Rouge. At this time the Khmer Rouge believed intellectuals and teachers, essentially any one who was not a farmer, was a dissident, and those they could find, they captured, tortured and killed. As the Khmer Rouge turned Phnom Penh into their headquarters, the Pol Pot regime converted Tuol Svay Prey High School into a grisley torture and prison camp, where Cambodians of all ages were imprisoned and brutally tortured. (Visitors can see pictures of the thousands of Cambodians imprisoned on these grounds today as the camp has been turned into a prison, where the beds with blood stains and nearby torture weapons are exposed for all visitors' view, so this terror can not be forgotten.

The Khmer Rouge was eventually forced out of Phnom Penh in 1979 and have been rebuilding ever since, with the help of foreign investment and foriegn aid. Today, it is a bustling city and the heart of Cambodia's political, economic and social action.


How the Khmer Rouge defeated the Vietnamese: the forgotten war of 1978


It is difficult to find photographs of precisely this short and unsuccessful war of 1978 for Vietnam. And in general, in the black and white mess of the photo archive of the Indo-Chinese wars, it is difficult to make out who is who. This Vietnamese photo shows how the forgotten battles of early 1978 could begin.

В stories a number of wars there are white spots, forgotten events and whole battles that seriously hinder the understanding of the course of the whole war. Sometimes a whole chain of events is replaced by a simple propaganda myth.

A few years ago, I explored the war in Cambodia that was of great interest to me, about which we had little knowledge in essence. I do not need to talk about Oleg Samorodny and his book, since he mainly retold stories from the corridors of embassies (interesting and informative in their own way), and he had an indirect relation to purely military events. Having studied the history of the war in Cambodia, I became preoccupied with the sources. I needed a source that would cover the war day after day. But, since it was impossible to get to the Vietnamese military archives, and the Khmer Rouge military archive was either destroyed or disappeared somewhere (according to some reports, it was taken to Hanoi after the capture of Phnom Penh in early 1979), it was necessary to find some third-party source . And he was found: the Singapore newspaper The Straits Times, whose full-text archive was posted on the website of the Singapore National Library. I rummaged through it with a search, read all the messages that mentioned khmer rouge (their usual name at that time), and wrote down everything at least somehow informative. Journalists usually received information from a newspaper office in Bangkok, which, in turn, was supplied with information by Thai intelligence. She was very interested in everything that was happening in Kampuchea, since Thailand was the first country where the battered Cambodians were beaten in the next round of armed showdown. Due to the difficulties of working with agents, Thai intelligence pushed for radio interception.

Radio interception - Thai intelligence - The Straits Times newspaper. This is how information from the battlefield and from parts of the fighting parties got to the pages of the newspaper. Not everything was accurate and complete, but each message was supplied with an exact release date for the newspaper. This allowed me to compile a chronological table of events, and the geographical points mentioned in the messages allowed me to arrange events on a map. From the pieces of information, a rather interesting picture of the history of the Cambodian war was formed, in which forgotten battles were discovered that were not mentioned by any other source. These are battles that took place from September 1977 to June 1978, that is, the entire dry season of 1977/78, when they usually fight in Cambodia.

These events are forgotten because of their, so to speak, indecentness. Glorified in battle and defeating the Americans, the Vietnamese army suffered a complete defeat and retreated. She was beaten, and by whom? The Khmer Rouge, which only 5-6 years before, the Vietnamese themselves picked up in the jungle, armed, taught to fight! That is, it was a great shame. It’s hard for us to imagine, well, for example, as if the DPR army had defeated the Russian army — that’s a disgrace of about this scale. It is clear that Vietnam was not at all eager to talk about it. I am also sure that the entire propaganda campaign against Pol Pot, which painted him in the blackest colors and began at the end of 1978, appeared to justify the invasion of Kampuchea and to hide the shame of the previous defeat.

This story was described in more detail in my book Radio Interception War. The history of the communist war in Cambodia. "

Unclear background of the conflict

How the long communist war began between Kampuchea and Vietnam (this was a unique case when the Communists fought on both sides, at least initially, until the Khmer Rouge renounced communism in 1981), is still not clear. Countries were of the same ideology, allies, comrades in arms etc. Vietnam was pro-Soviet, Kampuchea - pro-Chinese, but objective reasons for the battle were not visible.

I will not delve into this issue, especially since it requires additional searches I can only say that, in my opinion, the Vietnamese and Kampuchean communists were pitted by anti-communist rebels. They were decent. For example, in southern Vietnam in 1978, Fam Nam Ha detachments operated, and then the former Commodore of South Vietnamese fleet Hoang Koh Min created an entire army of the National United Liberation Front of Vietnam. In May-June 1977, there were strange skirmishes on the border in the Ha Tien area with troops coming from Kampuchea, about which Singaporean journalists directly wrote that they were "Cambodian or Vietnamese rebels." In September 1977, the fighting west of Ha Thien acquired a large scale, with about 5 Vietnamese soldiers, artillery and aviation. At the same time, in September 1977, Khiu Samphan congratulated the Vietnamese comrades on Independence Day.

I think that the Kampuchean anti-communists acted like mummers of the Khmer Rouge, and they managed to mislead both sides by planting hostility that soon turned into a large-scale war. At the end of December 1977, a major battle involving artillery and aviation broke out in the Svayyeng province of Kampuchea the Vietnamese lost about 2 thousand people, but began to develop an offensive inland Kampuchea in the province of Takeo. Apparently, this was the first battle between the Vietnamese and Kampuchean troops.

Perhaps the background was still not very clear, as the newspaper reported on December 7, 1977 that Pol Pot and Chinese Deputy Prime Minister Chen Yu Wei for some reason traveled to the Cambodian-Vietnamese border and examined some points there. Reliable facts are clearly not enough for us to understand the background of the Vietnam-Kampuche conflict.

Unexpected defeat

Soon, six Vietnamese divisions crossed the border and captured all of eastern Kampuchea to the Mekong. On January 3, 1978, Phnom Penh radio reported that the front was about 100 km from the city, and the capital could be captured within 48 hours. Relations between Kampuchea and Vietnam were severed, the Vietnamese embassy was expelled.

The Vietnamese attacked with two wedges, in the north along highway number 7, first to the northwest with a turn to the south and in the south, along Highway 2 almost exactly north, through Takeo to Phnom Penh. That is, ticks. The Khmer Rouge kept a large enclave in the province of Svayrieng, in a ledge deep into Vietnamese territory, along Highway 1. In principle, the situation did not look particularly difficult for the Vietnamese. They captured the ferry across the Mekong to Neak Luong, from where Phnom Penh was within easy reach.

According to estimates by U.S. intelligence in the newspaper, there were about 60 thousand Vietnamese people with tanksand Khmer Rouge - 20-25 thousand people. Any military analyst could, taking all circumstances into account, bet that the Vietnamese would soon be entering Phnom Penh. And I’d be mistaken. On January 6, 1978, the Khmer Rouge launched a powerful counterattack and on January 8 actually defeated the Vietnamese. Radio Phnom Penh reported Vietnamese losses of 29 thousand people killed and wounded, about 100 tanks were destroyed.


Khmer Rouge attack. But this is precisely the photo of 1975, and three years later they were better armed, had equipment and artillery

Most of them, 63 cars, were burned by the Khmer Rouge in battles on Highway 7. For several days there were conflicting reports about who won, but on January 13, 1978, the Deputy Foreign Minister of DRV, Wo Dong Zang, offered Kampuchea peace talks to end the “fratricidal” war. " So it became clear that the Khmer Rouge actually kicked the ass of the Red Vietnamese.

Later, American intelligence also reported that the Vietnamese retreated and now occupy a strip of about 20 km inland Kampuchea from the border. The Khmer Rouge on January 9, 1978 launched an offensive in Vietnam, captured the provinces of Kien Zang, An Zang, Long An and January 19 attacked the city of Ha Tien - the seaport. Die Vietnamesen verloren die wichtigste Reis produzierende Provinz Südvietnams - An Zang, obwohl die Lage im Süden des Landes dem Hungertod nahe war. Kampuchea brachte es auch dazu, dass die Vietnamesen die Phnom Penh-Kampongsaom-Bahn zum Hafen beschädigten, wo chinesische Waffen und Munition gingen.


Das allgemeine Schema der Militäroperationen von Dezember 1977 bis Juni 1978. Dunkelrot: Khmer-Rot Hellrot: vietnamesische Armee. Die Zahlen zeigen (hellrot - Vietnamesisch): 1 - Beginn Dezember 1977 - Anfang Januar 1978 2 - Angriff auf Phnom Penh entlang des Bassak-Flusses im Februar 1978 3 - Offensive im April-Mai 1978 (dunkelrot - Khmer-Rot) : 1 - Offensive in die Tiefen Vietnams im Januar 1978 2 - Versuchter Angriff auf den Hafen von Ha Tien im März 1978

Schläge austauschen

Beide Seiten starteten lange Zeit keine Großangriffe, sondern tauschten feinfühlige Schläge aus. Im Februar 1978 versuchte eine große Gruppe von Vietnamesen, unterstützt von 30 Panzern, Hubschraubern und Flugzeugen, von Süden auf Phnom Penh entlang des Bassak-Flusses vorzudringen. Die Offensive wurde abgewehrt und die vietnamesische Gruppe zog sich zurück.

Die Khmer in der Provinz An Zang haben die vietnamesischen Angriffe sehr erfolgreich abgewehrt, aber sie hatten bereits die Kraft, die Stadt Ha Thien anzugreifen und zu erobern, obwohl das Stadtzentrum nur 2,5 km entfernt war. Die Roten Khmer versuchten, den Fall durch Landung zu lösen. März 1978 landete ein Bataillon der Roten Khmer westlich von Ha Thien und versuchte vorzurücken. Der Versuch schlug fehl.

Inzwischen versammelten die Vietnamesen zu einer groß angelegten Offensive eine Gruppe von etwa 200.000 Menschen. Aber die Kambodschaner hatten Glück. Am 16. März 1978 wurde in der Provinz Kampongtyam Oberst Nguyen Binh Tinh, ein Offizier im Hauptquartier der 5. vietnamesischen Division, gefangen genommen. Er sprach von Plänen für eine bevorstehende Offensive in den Provinzen Svriyeng, Preyweng und Kompongtam, östlich und nordöstlich von Phnom Penh, im April 1978.

Der Offizier sagte die Wahrheit, und am 13. April 1978 gingen die Vietnamesen in die Offensive, die mit dem Verlust von 8-10 Tausend Menschen endete, Panzer verbrannte, ein Flugzeug abgeschossen und Anfang Juni einen Waffenstillstand angeboten hatte 1978. Die Kämpfe dauerten anderthalb Monate, aber in der Zeitung wurde fast nichts Wesentliches über diese Kämpfe berichtet.


Ein unbekannter vietnamesischer Offizier (höchstwahrscheinlich ein Leutnant) im S-21 Tuol-Sleng-Gefängnis in Phnom Penh wurde offenbar von diesem erfolglosen Krieg für die Vietnamesen gefangen genommen

Nach diesem Rückschlag bereitete sich Vietnam auf einen ernsthafteren Angriffsversuch in Kampuchea vor, der mit einer Propagandakampagne gegen Pol Pot verbunden war, der Organisation eines Aufstands gegen Polpot in der Ostzone von Kampuchea (den Vietnamesen gelang es, die gesamte Führung der Ostzone und dort wurden große Rebellengruppen gebildet) und eine mächtige Überlegenheit der Luftfahrt geschaffen. Dieser Versuch war erfolgreich und gipfelte in der Einnahme von Phnom Penh am 7. Januar 1979. Dieser Erfolg war jedoch ein Prolog zu einem langen, blutigen und fast ergebnislosen Krieg mit Partisanen im Westen von Kampuchea, entlang der Grenze zu Thailand.

Der Grund für die Niederlage der Vietnamesen 1978 lag natürlich bei den Vietnamesen selbst, die schwere Fehler machten. Erstens die Unterschätzung des Feindes, obwohl kurz zuvor die Roten Khmer zu einer Divisionsstruktur übergegangen waren, neue Waffen aus China erhielten und von chinesischen Ausbildern ausgebildet wurden. Zweitens war der Plan, Phnom Penh mit Panzerangriffen entlang der Straßen auf den Punkt zu bringen, nicht nur auf den ersten Blick schlecht. Tatsächlich dehnte sich die vietnamesische Armee unweigerlich zu einer langen Kolonne aus, die extrem anfällig für Flankenangriffe war, da entlang der Straßen ein für Ausrüstung undurchdringliches Gelände vorhanden war und die Bewegung von Panzern und Fahrzeugen nur entlang der Autobahn möglich war. Dieser Fehler wurde in Kampuchea mehr als einmal vor den Vietnamesen gemacht. Drittens die gezeigte Nachlässigkeit. Die Roten Khmer, die anfangs nur sehr wenig Widerstand zeigten, ließen die Vietnamesen tiefer vordringen, sich in den Konvoi hineinstrecken, um sie dann mit Flankenangriffen von beiden Seiten zu besiegen und zu vernichten.

Dies alles hatte eine schockierende Wirkung auf die Vietnamesen und führte dazu, dass die vietnamesische Führung bereit war, sich ernsthaft mit Paul Then auseinanderzusetzen, nachdem sie ihn verleumdet hatte. Dieser vergessene, für die Vietnamesen erfolglose Krieg hat sich im weiteren Verlauf des kommunistischen Krieges in Indochina stark verändert.


Schau das Video: June 24 1979 Vietnamese Boat People - The Price of Freedom